donderdag, april 30

Een jarige

Vandaag is mijn schoondochter de jarige Jet, maar ik heb alleen maar een kaartje gekocht en daar haar verjaardagsgeld in gestopt en het persoonlijk bij hen thuis in de brievenbus gedaan. De taart ga ik wel eens een ander keertje eten, omdat er toch verschillende mensen op bezoek komen, vind ik het niet echt verstandig om als hoog risico persoon (70 en Non-Hodgkin) op bezoek te gaan. Dan denk ik maar :"Better safe than sorry" . Volgende keer beter die ziekte zal ooit toch wel een keer verdwijnen of te beheersen zijn. Een schoondochter om in een gouden lijstje te zetten dus :)


                                'Daantje' van harte gefeliciteerd en een fijne dag gewenst.

dinsdag, april 28

Mijn zwartkopjes

Niet alle katten die in mijn leven waren, staan op foto's. Degene die ik als kind had , nou niet van mij persoonlijk, maar van ons gezin destijds, daar zijn geen foto's van. De eerste , waar ik achter leerde lopen, was ook een Molly en net als Molly van nu, was het een koetjespoes, die is gestorven toen ik vier jaar was. Ik heb daar alleen de herinnering aan dat hij een zwarte staart had en verder een gevlekte 'koetjespoes' was. De tweede heette officieel Rody maar ik weet niet hoe het is gekomen dat die rooie uiteindelijk Poekie genoemd werd.  Daarna hebben mijn ouders geen kat meer gehad, wij gingen het huis uit eerst studeren en daarna kreeg ik mijn eigen gezin. Omdat mijn man nooit huisdieren had bezeten wilde hij eerst nooit een kat in huis hebben. Maar toen onze dochter een eigen woning betrok, heeft ze twee katten genomen. Mijn man zag toen dat het geen enge dieren waren en wilde ook wel een kat in huis. Dat werd toen Moos (officieel noemde ik die htk Timotheus Zebedeus Melchior van Halfweg Tot Serooskerken)  Ach zo'n gewone kater moest maar een indrukwekkende naam hebben vond ik en een dier kun je een naam geven die je leuk vindt nietwaar? Hij kwam van een boerderij halverwege de weg naar Serooskerke, vandaar zijn achternaam. Maar ja zo'n naam roept niet lekker als hij 's avonds binnen moest komen, dus hebben we het maar afgekort tot Moos. Hij is achttien jaar mijn grote kattenvriend geweest tot hij kanker kreeg en we hem in moesten laten slapen.




Toen we Moossie hadden vonden we dat dit kitten een vriendje of vriendinnetje moest hebben, dus in het asiel waar ik toen al werkte vond ik  Ayla , nou ze werden de beste vriendjes en sliepen samen met de pootjes om elkaar heen in hetzelfde mandje.





Maar kleine Ayla was een avonturierster, dan zat ze weer bij de overburen op het dak en dan weer boven bij ons in de grove dennenboom, kortom ze ging best wel op pad en dat is een keer niet goed afgelopen. Ze is aangereden en bij mensen verderop in de straat, dood gevonden, ze is maar twee jaar geworden. Moos heeft nog lang aan het einde van de oprit op haar zitten wachten, maar ze is niet meer thuis gekomen. De mensen die haar hadden gevonden hebben haar in hun tuin begraven, want ze was kennelijk er zo slecht aan toe, dat ze niet wilden dat ik haar nog zag.




Om Moos toch een vriendin te geven heb ik na een tijdje Shadow meegenomen uit het asiel, Moos moest eerst niet veel van haar hebben, maar uiteindelijk konden ze goed samen door één deur. Ze zaten naast elkaar te eten, maar het werd nooit zo close als met Ayla.
Shadow is uiteindelijk twaalf jaar geworden en toen kreeg ze een  inoperabel gezwel onder aan haar tong waardoor ze niet meer kon eten of zichzelf kon wassen. Haar heb ik thuis op mijn schoot in laten slapen, de dierenarts kwam aan huis.



Tegenwoordig is Molly mijn kattenvriendin, ze was een schuw katje dat eerder was mishandeld en ze heeft bij mij rustig mogen wennen, en merken dat handen niet eng zijn, dat die kunnen aaien en eten geven. Tegenwoordig ligt ze ook regelmatig op schoot of ze komt naast me op de bank liggen, ze is inmiddels zes jaar oud en drie jaar bij mij in huis. Het is fijn om dat dier steeds meer vertrouwen te zien krijgen. Zo heb ik ook wat gezelschap in huis, zij is wel eigenzinnig en geen kroelkat, maar toch zou ik haar niet willen missen.

 







zondag, april 26

Ochtend

Mijn slaapkamer ligt op het oosten, dus als de zon opkomt schijnt die gelijk binnen de  laatste dagen is het heerlijk zonnig weer, fijn om zo wakker te worden. Laat ik nu altijd gedacht hebben dat de meeuwen naar de zee trokken, maar van de boswachter hoorde ik dat ze naar de vuilnisbelt in Antwerpen gaan om te ontbijten, hij vond soms de loodjes van de koshere worst uit die stad in de duinen waar de meeuwen de voor hen onverteerbare zaken uitbraken. Tja die vinden daar eten zoeken kennelijk makkelijker dan op zee.





vrijdag, april 24

knutsel



Zomaar een oude knutsel die ik daarnet tegenkwam, toen ik iets aan het zoeken was in mijn oude mappen.


donderdag, april 23

Nog geen zomer. . .

Het spreekwoord zegt dat één zwaluw nog geen zomer maakt, dat is wel zo, maar ik zag er twee over het weiland scheren, zouden twee zwaluwen wel zomer maken, of moeten ze daarvoor met een hele club door de lucht zwieren?


Hoe dan ook vandaag is het weer een mooie zonnige dag, al kunnen we er misschien minder van genieten dan anders in deze coronatijd, in de tuin of op het balkon is het ook lekker om buiten te zijn.

woensdag, april 22

Onverwacht

In mijn tuin bloeien er in het voorjaar verschillende narcissen, een aantal hyacinten en natuurlijk de vergeet-mij-nietjes waarover ik het al eerder had. Maar vreemd opeens stond er naast mijn kliko's tegen de garagemuur een vuurrode tulp, ook weer iets dat me verbaasde, want op die plaats zou ik nooit bollen poten.  En die tulp was dus ook op een andere wijze in mijn tuin terecht gekomen, en  die kan dus niet door de vogels zijn meegenomen. Ik heb nog nooit een vogel die mijn tuin bezocht met een bloembol in zijn pootjes zien vliegen.

                
Nu wilde ik die tulp daar mooi laten staan, doch toen ik de kliko na het legen weer op zijn plek reed, zag ik de tulp over het hoofd en heb hem omver gereden. Nu kon ik hem nog even in een glaasje water in mijn keuken neerzetten, zodat ik er toch nog van kon genieten. Nu maar weer wachten wat het volgend jaar gaat gebeuren. Ik haal nooit de bollen uit de grond, maar laat ze gewoon staan, dus ook deze bol blijft in het randje grond tegen mijn garage zitten, misschien komt er volgend jaar weer zo'n vuurrode tulp tot bloei.
               
                              Nu is hij uitgebloeid in zijn glas voor het keukenraam.
 

En zo zie je dat hij er niet helemaal ongeschonden vanaf is gekomen.

zondag, april 19

Leve het internet.

In deze tijd kun je geen onnodige reizen maken of dingen bezoeken waar je belangstelling voor hebt. Ik heb altijd van geschiedenis gehouden, als kind las ik al graag boeken over de riddertijd, nu zoek ik vaak dingen op de pc op. Zo heb ik even rondgekeken in Gobekli Tepe en bij het eiland Nan Madol. Misschien kennen jullie die al en weten er alles van, nou ik kende ze niet en nu heb ik met plezier van alles over deze plaatsen gevonden.




Deze foto's komen van het www
En zijn in Gobekli Tepe genomen.


Als ik hierover lees, vind ik het jammer, dat we niet even zomaar terug in de tijd een kijkje kunnen nemen om te zien wat voor mensen dit hebben gebouwd en waarom, zijn het plaatsen voor aanbidding, heeft het te maken met jagen (er worden nogal wat dieren uitgebeeld) Kortom deze plaatsen intrigeren me altijd.  Omdat deze mensen geen geschreven geschiedenis achter hebben gelaten, kun je er van alles op verzinnen, maar we komen misschien nooit achter de waarheid over deze bouwsels. In vroegere vakanties, hebben mijn man en ik samen veel oudheden bezocht, in Griekenland, Turkije en Israël.  Hij had er gelukkig ook belangstelling voor, dan kun je samen genieten van dit soort vakanties. We wisselden de oudheid bezoekjes wel af met dagjes naar het strand en lekker zwemmen of lui in een strandstoel een boek lezen. En nu zoek ik vaak dit soort zaken op via het www, in mijn eentje reizen vind ik niet zo leuk. Oude plaatsen bezoeken en er over filosoferen vonden we altijd leuk, dat zou ik nu missen. Samen hebben we veel gezien en bezocht en om met een bekende kreet te eindigen. . . ."gelukkig heb ik de foto's nog"

vrijdag, april 17

Kattenspel

Toen ik vanmiddag even weg wilde, moest ik natuurlijk even mijn sloffen vervangen door buitenschoeisel. Nu stonden de schoenen die ik gister ook aanhad in de woonkamer onder de tafel.
Ik wilde mijn rechterschoen aandoen, maar ik kreeg mijn voet er niet in, er zat iets in mijn schoen wat ik dus niet gelijk had gezien. Nu kan ik jullie wel laten raden, maar ach dan zou je ook moeten weten wat er hier op de grond rondslingert.

Juist,  Molly speelt als ze binnen is graag met ping pong balletjes, en ze had kennelijk kans gezien om de oranje bal in mijn schoen te verstoppen, tja toen paste mijn voet er natuurlijk niet meer bij :)
Ze had vanmiddag weer buiten een piepklein muisje te pakken, het beestje had zo aan de buitenkant te zien, geen verwondingen, dus ik heb hem of haar maar opgepakt en veilig een eind verder richting slootkant weer losgelaten. Molly heeft binnen een paar kattensnoepjes gehad en ik heb wel drie ping pong balletjes gelijk door de kamer laten stuiteren. Zo was ze gelukkig haar vangst weer snel vergeten.

woensdag, april 15

Oud speelgoed

Omdat jullie zo verbaasd zijn, dat ik mijn pop en mijn beer nog in bezit heb, zal ik het even verklaren. Mijn moeder bewaarde de dingen waar we als kind veel mee speelden voor ons alle drie in dozen met onze naam op. We zijn vaak verhuisd met het gezin, wel binnen dezelfde woonplaats, maar dingen waar we vroeger veel belang aan hechtten, zijn altijd meeverhuisd. Zo heb ik ook nog mijn autootje, dat heeft heel wat voeten in de aarde gehad, want meisjes hoorden niet met autootjes te spelen. Maar na een tijd volgehouden te hebben dat ik echt een autootje wilde hebben, heb ik het van mijn bij ons inwonende tante, uiteindelijk gekregen en ook dat autootje heb ik nu nog steeds in mijn 'showkast' met glazen deurtje staan.

Ook heb ik nog het mozaïk spel dat ik als vierjarige heb gekregen, toen ik een week in het ziekenhuis lag na een operatie, daar heb ik toen ook veel mee gespeeld.



Nu ben ik zelf ook een 'bewaarster' want die dingen , daar hangen zoveel herinneringen aan vast dat ik ze ook alle verhuizingen heb meegenomen toen ik al het huis uit was. Mijn man en ik zijn ook vijf keer verhuisd, steeds naar een kleinere woonplaats. (vanaf A'dam tot hier dit dorp) Nu heb ik vroeger ook geleerd om dingen door te geven aan kinderen die niet zo veel speelgoed hadden, bv poppen waar ik minder aan hechtte en ander speelgoed wat wel leuk was, maar waar ik zonder hartenpijn afscheid kon nemen. Kortom de dingen die ik nog heb zijn dingen waar ik nog steeds met plezier naar kan kijken, al speel ik er niet meer mee en hebben mijn kinderen altijd hun eigen speelgoed gehad.

dinsdag, april 14

Berenjacht.

Ik heb mijn oude kleine beertje neergezet, maar ik vrees dat daar weinig van te zien is, ik heb even gekeken aan het begin van het pad naar mijn voordeur en daar zie ik het beertje wel zitten, alleen ik weet dat het er zit dus. . .

Aan de weerspiegeling in de ruit, kun je wel zien dat er best veel struiken het zicht vanaf de straat blokkeren dus ze zullen even heel goed moeten kijken.

                             Hieronder, zie je het beertje samen met mijn pop van vroeger.

maandag, april 13

Rare dagen

Het zijn maar rare dagen met dat  'opgesloten' gevoel, en nu mag ik me zelf nog gelukkig prijzen met een grote zonnige tuin waar ik heerlijk kan zitten. Mijn kinderen zijn beiden even langs geweest,  wel met de vereiste afstand, maar je ziet elkaar dan toch even, anders is het alleen wel erg saai zo in mijn eentje, we bellen elke dag (met beeld erbij) maar toch is iemand in levende lijve te zien wat anders.
Nu bloeien er een hoop vergeet-mij-nietjes in de tuin, vreemd want die heb ik nooit gezaaid of neergezet, misschien komt dat  doordat vogels zaden verspreiden, maar het zijn hoe dan ook leuke bloempjes vind ik. ( maar ik word duidelijk niet vergeten).

 Ze staan tot in de potten, die ik trouwens nog moet vullen, dat is er nog niet van gekomen. Maar voorlopig laat ik het zo maar even, want die kleine hemelsblauwe bloempjes geven toch een vrolijk tintje aan het nog lege terrasje.

zaterdag, april 11

Pasen


Dit jaar geen brunch met de kinderen hier,  zoals gewoonlijk met Pasen en ik denk dat dit door het coronavirus bij veel mensen ook anders dan normaal zal zijn. Maar ondanks dat iedereen in zijn/haar eigen huis en tuin moet blijven, wens ik jullie allen morgen toch een fijne zonnige eerste Paasdag toe .





vrijdag, april 10

Ster

Al is het voor anderen al weer lang geleden dat mijn man stierf, soms lijkt het nog gisteren voor mij. Dan lijkt de plek naast mij in bed zo verschrikkelijk koud en leeg. Of ik beleef iets geks en denk als ik thuiskom moet ik hem dat gelijk vertellen en dan besef ik dat hij niet thuis op me wacht. Tja nu was het in januari al weer zes jaar geleden dat hij stierf, maar na drieënveertig jaar samen is dat natuurlijk ook niet zo lang, zes jaar.


dinsdag, april 7

Leuk toch?

Al kan ik nu niet op op mijn kleinkinderen passen, toch zie ik ze wel. Laura heeft me gebeld samen met haar mamma en compleet met beeld, dus die heb ik gezien. Mijn  andere kleindochter, daar heb ik een fotoke van gekregen, haar pappa heeft het speelhuisje in elkaar gezet daar is ze nu druk mee bezig. Pappa zelf kwam gister hier ook nog even langs, dus ik hoef geen 'vergeetmenietje'  te sturen       😍

                                Kijk zo is het toch ook leuk in deze 'enge virustijd'

zondag, april 5

Genieten

Wat is het de laatste dagen toch heerlijk weer, jammer dat die corona de mensen beperkt in veel dingen. Ik ben blij dat ik een tuin heb waar ik heerlijk in kan zitten en genieten van de bloemen en de bloesems die er nu hun schoonheid laten zien.
Ik heb even rondgelopen om verschillende bloeiende zaken in mijn tuin vast te leggen, zo kunnen jullie er ook wat van zien.


                                            De morel staat te pronken met witte bloesem


                         Tegen de muur heb ik een paar potten hangen vol vrolijke viooltjes.

                                                    De judaspenning staat in bloei.


    De forsythia en de 'nep'hulst, ik weet niet hoe deze plant in het echt heet, zijn vrolijk geel.

                                                        De ribes is bijna uitgebloeid.

       Nog een verdwaald bloempje van de blauwe druifjes die ik nooit zelf daar heb gezet.


Als ik dan binnenkom zie ik de tulpen die ik gister kreeg van mijn zoon en schoondochter, ze kwamen niet binnen  en de kleine meid zat in haar zitje in de auto, maar ik heb ze alle drie weer in levende lijve kunnen zien en even, op veilige afstand, met elkaar kunnen spreken, toch iets anders dan via de telefoon



          En als slot nog een takje van de morel dat zo mooi afsteekt tegen de blauwe lucht


Zonder titel

 Dit gedichtje heeft geen titel, ik heb het geschreven toen ik een mooi wit veertje voor mijn voeten vond. Ik neem veertjes meestal mee naar...